Said Nursî, Osmanlı Devleti’nin son dönemleri ile Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında yaşamış önemli bir İslam âlimi ve düşünürdür. 1877 yılında Bitlis’in Hizan ilçesine bağlı Nurs köyünde doğmuştur. Küçük yaşlardan itibaren üstün zekâsı ve güçlü hafızasıyla dikkat çekmiş, medrese eğitimini kısa sürede tamamlayarak “Bediüzzaman” unvanını almıştır. Hayatı genel olarak üç döneme ayrılır. Eski Said döneminde daha çok toplumsal ve siyasi meselelerle ilgilenmiş, Osmanlı’nın içinde bulunduğu zor durumdan kurtulması için fikirler üretmiştir. Bu dönemde I. Dünya Savaşı’na katılmış, savaş sırasında Ruslara esir düşmüştür. Yeni Said döneminde ise siyasetten uzaklaşarak tamamen iman ve Kur’an hizmetine yönelmiştir. Bu süreçte sürgün ve hapis hayatı yaşamış; Barla, Kastamonu ve Emirdağ gibi yerlerde zor şartlar altında eserlerini kaleme almıştır. Üçüncü Said döneminde ise daha serbest bir ortamda talebeleriyle birlikte eserlerinin yayılmasına yoğunlaşmıştır. Said Nursî’nin en önemli eseri Risale-i Nur Külliyatı’dır. Bu eser, Kur’an’ın iman esaslarını aklî ve mantıkî delillerle açıklamayı amaçlayan geniş bir külliyattır. İçerisinde “Sözler”, “Mektubat”, “Lem’alar” ve “Şualar” gibi bölümler bulunmaktadır. Risale-i Nur, özellikle modern dönemde ortaya çıkan şüphelere karşı imanı güçlendirmeyi hedefler. Onun mücadelesi daha çok ilmî ve fikrî bir mücadele olmuştur. Silahlı bir direniş yerine, kalemle ve düşünceyle mücadele etmeyi tercih etmiştir. Dinsizlik, materyalizm ve pozitivizm gibi akımlara karşı eserler yazarak insanların imanını korumaya çalışmıştır. Bu süreçte birçok kez sürgüne gönderilmiş ve hapis yatmıştır. Buna rağmen eserlerini yazmaya ve yaymaya devam etmiştir. Said Nursî’nin Kelâm İlmine yaptığı katkılar oldukça önemlidir. Klasik kelâm yöntemini modern çağa uygun şekilde yenilemiş, iman hakikatlerini sadece felsefî tartışmalarla değil, doğrudan Kur’an’a dayanarak ve akla hitap eden örneklerle açıklamıştır. Allah’ın varlığı ve birliği gibi konuları tabiat, insan ve kâinat üzerinden somut delillerle izah etmiştir. Ayrıca bilim ile dinin çatışmadığını, aksine birbirini desteklediğini savunmuştur. Genel olarak Said Nursî, modern dönemde İslam düşüncesini yeniden yorumlayan, iman esaslarını aklî temellerle açıklayan ve özellikle kelâm ilmini çağın ihtiyaçlarına göre güncelleyen önemli bir âlim olarak kabul edilir.

Cumhuriyet’in kuruluşuyla birlikte Kemalizm çerçevesinde laiklik, merkeziyetçilik ve modernleşme esas alınmıştır. Bu dönemde dinin kamusal alandaki etkisini sınırlandırmaya yönelik reformlar yapılmıştır. Medreselerin kapatılması, tekke ve zaviyelerin kaldırılması gibi uygulamalar birçok din âlimi gibi Said Nursî’yi de etkilemiştir. Said Nursî, bu dönemde doğrudan siyasete girmemeyi tercih etmiş, ancak dini hayat üzerindeki baskılara karşı fikrî bir duruş sergilemiştir. Bu nedenle devlet tarafından potansiyel bir muhalif olarak görülmüş ve hayatının büyük bir kısmını gözetim, sürgün ve hapis altında geçirmiştir. Barla, Kastamonu ve Emirdağ gibi yerlere gönderilmiş, eserlerini yazarken sık sık denetim altında tutulmuştur. Özellikle Şeyh Said İsyanı sonrasında devletin dinî hareketlere karşı daha sert bir politika izlemesi, Said Nursî’nin de sürgün edilmesine zemin hazırlamıştır. Her ne kadar bu isyanla doğrudan bir bağlantısı bulunmasa da, genel güvenlik politikaları kapsamında o da kontrol altına alınmıştır. Ayrıca çeşitli dönemlerde tutuklanarak mahkemelerde yargılanmıştır. Eskişehir, Denizli ve Afyonkarahisar hapishanelerinde kalmış, ancak bu mahkemelerin çoğunda beraat etmiştir. Buna rağmen sürekli gözetim altında tutulması ve eserlerinin zaman zaman yasaklanması, onun açısından ciddi bir baskı süreci olarak değerlendirilir. Onun bakış açısından bu süreç, “iman hizmetine engel olunması” ve bir tür zulüm olarak görülmüştür. Talebeleri de bu dönemi genellikle baskı ve haksızlık dönemi olarak anlatır. Öte yandan, resmi tarih anlatısında bu uygulamalar daha çok devletin yeni kurulan düzeni koruma çabası ve laiklik ilkesini yerleştirme politikası olarak açıklanır. Kemalizm zehirdir onun panzehiri ise İslam'dır.